Wielu naukowców uważa, że miłość to nic innego jak wypadkowa wielu procesów chemicznych zachodzących w naszym organizmie. Jak dotąd nie udowodniono żadnej teorii potwierdzającej te przypuszczenia. Specjaliści jednak usilnie próbują twierdzić, że to nie nasze serce wybiera nam partnera, a związki chemiczne. Czy aby tak jest na pewno? Udowodniono, że w procesie zakochania duży swój udział ma serotonina. To ona odpowiada nie tylko za nasz zdrowy sen, ale ma także działanie antydepresyjne. Kiedy zaczynamy się zakochiwać zarówno dopamina jak i serotonina osiągają swoje apogeum. Bywamy wtedy w wielkiej euforii, uśmiechamy się i nie widzimy świata poza ukochaną osobą.

Równie silnie na nasz organizm działają feromony. To dzięki nim czujemy pociąg do tego lub innego osobnika płci przeciwnej. Specyficzny zapach wydzielany przez feromony jest sygnałem dla naszego mózgu, aby zwrócił uwagę na tę osobę, zainteresował się nią.

W zidentyfikowaniu idealnego partnera pomagają nam także geny MHC - to one odpowiadają za indywidualny zapach każdego ciała, pozwalają nam też na rozróżnienie osobników tego samego gatunku. Często geny MHC podpowiadają także czy dany osobnik nie jest przypadkiem z nami blisko spokrewniony. W ten sposób świat zwierząt unika kazirodztwa. Im bardziej odmienne MHC tym większa szansa na zdrowe i silne potomstwo.

Podobno łatwiej tego typu zjawiska wyczuwają kobiety i to one najczęściej dobierają sobie osobników, z którymi podświadomie chciałyby zajść w ciążę.