Chociaż większość ludzi nie zdaje sobie z tego sprawę to hazard, którego tak lubimy uprawiać jest chorobą. Chorobą równie poważną jak uzależnienie od alkoholu czy też narkotyków. Zaczyna się zwykle niewinnie, czasem jakaś gra w popularnego „totolotka”, ale potem emocje towarzyszące oczekiwaniu na wyniki stają się zbyt małe.
Człowiek zaczyna odczuwać potrzebę poczucia większej adrenaliny, chce poznać prawdziwe ryzyko. Ryzykuje się pieniądze. Idąc do kasyna na początku czuje się coś w rodzaju tremy. Pierwsza wygrana, która przychodzi bardzo szybko wiąże się z tzw. „szczęściem początkującego”. Potem jednak jest już znacznie gorzej. Grając w pokera czy ruletkę nigdy wynik rozgrywki nie zależy od nas. Jest to walka z losem. Hazardziści przychodzą do kasyna, wykładają jak najwyższe pieniądze, mówiąc, że nie lubią po prostu, kiedy stawka jest niska. Kiedy zaczynają przegrywać to z paradoksalnym uporem maniaka. Trzeźwe myślenie strategiczne wyłącza się, element szaleństwa, pożądany kiedyś tak bardzo zaczyna mieć nad nimi przewagę. Tak zaczyna się powolna droga w dół. Rodziny hazardzistów czasem nie wiedzą o tym, co się dzieje. A problem nie jest tylko problemem tej chorej jednostki, ale całej rodziny. W terapii z tego powodu powinna uczestniczyć cała rodzina, nie można pobłażać choremu, ale trzeba go wspierać. Najważniejsze jednak aby hazardzista sam pragnął zerwać z nałogiem. Warto rozejrzeć się za grupą Anonimowych Hazardzistów. Hazard jest uzależnieniem, z którego ciężko jest wyjść. Nie ma jednak rzeczy niemożliwych, warto walczyć.