Wiersz biały jest specyficzną formą wiersza. Nie posiada ani znaków interpunkcyjnych, ani nie posiada także rymów. Istotna jest rytmika. Nic nie szkodzi, nie potrzebują. W rzeczywistości nie istotna jest forma przekazu, kluczowy jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest analogicznie trudna jak wierszy tradycyjnych. Zależy to od autora. A ci umieją w ten sposób przekazać spersonalizowane pomysły i pragnienia. Nam zostaje wyłącznie degustować sie ich poezją, którą tak pieczołowicie każdy artysta tak pielęgnuje.

Nie wiem ilu twórców uważa się za wybitnych twórców, a ilu tak zwanych autorów za prawdziwych autorów. Jedno jest niewątpliwe. Jesteśmy obdarowani duszą. Czy w nas przesadnie wierzymy, czy nawet przeciwnie to wszystko jest nieistotne. Ważna jest siła, istotne jest usilne pielęgnowanie własnego celu na przekór wszystkiemu. Będąc w czymś dobrym albo beznadziejnym, przeskoczysz góry jeżeli nie zaprzestaniesz. Tak właśnie jest z nami poetami wierszokletami.

 

Sztuka to nasz konik. Niemożliwym jest o niej myśleć jak o codziennym hobby. Tutaj jedyne co poświęcamy to nasza dusza. Wylewamy duszę na skrawki papieru, rozbieramy się przed wszystkimi z masek dnia zwyczajnego. Jak golaski w centrum miasta musimy pozbyć się wstydu i lek przed pokazaniem prywatnej ideologii.

 

“PeÅ‚ne was piÄ™kno”

na włosy nieśmiałe spotkanie patrzy przed pięknem

szuka nasze piękno nagiich włosów

uwielbiają przed moją twarzą splecione oczy splecioną miłość

oni pragną młodego pocałunku